Marokko 2007

zondag 11 november 2007

De deelnemers : Claire, Christophe, Els, Fabrice, Griet, Johan, Kathleen, Nadine, Philip, Stéphanie, Thierry, Matthieu, Jo en Loic.

Iedereen zit al sinds maanden uit te kijken naar deze reis naar Marokko en eindelijk is de grote dag dan toch aangebroken.
Vrijdag 26 oktober vinden we iedereen terug op de luchthaven van Marrakech, behalve Thierry die z’n vlucht gemist heeft omdat hij achter zijn bagage aanholde op de luchthaven van Madrid. We vertrekken dus met z’n 13en voor 4 uur auto op de "Autostrade van de dood" richting Agadir.


Zaterdag 27 beginnen we de stage met een plaatselijke ralley in het zand. Loic is duidelijk niet aan z’n proefstuk toe, voor de anderen loopt het iets moeizamer.

We komen aan boven aan de rotsen van Aglou met een licht windje van voor. Ideaal om gonflages te doen en er helemaal in te komen.
Iedereen is geweldig gemotiveerd en de zeilen krijgen dan ook al snel enkele tonnen zand met schelpjes te verteren.

Op een gegeven moment steekt de wind op en Jo neemt Griet, Tophe en Els mee langs de rotswand voor een geweldige vlucht langs het strand en boven de golven. Wauw.

S’avonds komt Thierry eindelijk aan, nadat hij het spoor van wasgoed en andere achtergelaten items van Matthieu en Claire gevolgd en opgeruimd heeft. Deze geweldige eerste dag wordt besloten in de hammam van Tisnit. De meisjes laten zich naar hartelust schrobben, wassen en masseren terwijl de jongens eerder het stevigere werk te verduren krijgen. Ieder zijn pleziertje nietwaar.


Zondag ziet Johan er ’s morgens maar pips uit en hij krijgt dan ook een régime van Coca-Cola voorgeschreven door de specialisten ter plaatse. De anderen hernemen terug met gonflages en kleine ploefkes met precisielandingen op het strand. Zon, zand en zee, ’t is hier gewoon te mooi om waar te zijn voor wie strand met schelpjes lust. Griet doet haar vlucht van gisteren nog eens lichtjes over maar Tohpe is net te laat en moet landen op het strand, net als Matthieu en Claire. Na een fikse wandeling komen ze eindelijk terug boven aan, het startsein om in te pakken en een kijkje te gaan nemen in Legzira.


We komen aan vrij laat in de namiddag en als welkom staat er een fikse noordenwind, de ideale condities om te gaan vliegen op de "boog van Legzira".

Dit is echt een magische site, vooral met de ondergaande zon op de achtergrond, het geluid van de golven links, de vlammend rode rotsen rechts en het verlaten strand onder ons. De omstandigheden zijn niet gemakkelijk maar iedereen slaagt er toch in om te vertrekken, de gonflages in Aglou werpen al hun vruchten af.
We vliegen tot het donker wordt en de tweede dag sluiten we af in de droomgîte van Abdoul, rond een tajine met vis zonder weerga.



Maandag worden we wakker met het ruisen van de zee onder onze venster. ’s Morgens maken we allemaal een ploefke in kalme condities, met aankomst op het strand van Legzira.

De tweede vlucht houdt al beter en we profiteren met volle teugen van dit woestijnachtige landschap met z’n okertinten zover het oog reikt, in contrast met het azuurblauw van de zee en de lucht. De enige groene vlekken zijn de cactussen. We zijn hier duidelijk niet in de Cantal.

Deze vlucht eindigt een beetje in mineur voor Kathleen die bij het landen gebeten wordt door een loslopende hond. Gelukkig is de wonde niet te diep en is ze alweer present voor de avondvlucht. De condities worden echter sterker tegen de avond en degenen die het kleinste niveau hebben kunnen niet allemaal vliegen. De anderen maken weer maar eens een schitterende vlucht.

’s Avonds worden we verwend door de keukenploeg van Abdoul en we doen ons te goed aan een gigantische en sublieme gegrilde vis. Voor de spijsvertering stelt Claire een sessie Tai-Chi voor
die al snel degenereert tot "Circus Fabrice". Gelukkig is hij goed gezekerd en verzekerd.





Dinsdag doen we het kalmpjes aan. We beginnen de dag met een uitgebreid ontbijt, gevolgd door het laatste vluchtje aan de kust.






We genieten boven nog een laatste keer van het schitterende panorama en trekken dan richting Tiznit waar we de souks afschuimen naar het echte Berber zilverwerk. Hier krijgt Kathleen ook haar spuitje tegen hondsdolheid en begint Fabrice zijn carrière als professionele afdinger wat juwelen betreft. ’s Avonds komen we aan in Taroudant waar we een supercouscous voorgeschoteld krijgen die elke concurrentie kan weerstaan. We slapen in de Bed and Breakfast ’Les amis’ en voelen ons direkt helemaal thuis bij Saïd. Een echte aanrader.


Woensdagmorgen merken we om 5 u dat er toch een addertje onder het gras zit bij deze super bed and breakfast in de vorm van een minaret die op zo’n 10 m van onze slaapkamervenster haar luidsprekers volop het morgengebed laten opdreunen. Na het vroege ontbijt trekken we ondmiddellijk naar de bergen. Wat een landschappen : na elke bocht een nieuwe vallei met een volledig ander kleurenpallet en een totaal andere lichtinval met verschillende contrasten.

Rond 10 uur komen we aan op de site van Tizi n’Test. De decollage is heel stijl en ligt vol met kleine kiezeltjes die verschrikkelijk schuiven. Bovendien staat er een stevige bries en moeten we voortmaken om iedereen de kans te geven om te vliegen. Het is onze eerste bergvlucht en het schouwspel is adembenemend. De ideale omstandigheden dus om iedereen lekker stressy te krijgen.

Gelukkig zijn de condities in de lucht nog redelijk kalm en iedereen maakt een geweldige vlucht en eventjes hebben we de indruk dat het universum alleen voor ons gemaakt is.

s’Namiddags trekken we verder door dit steeds wisselende berglandschap en we komen aan in Agergour bij valavond.

Ahmed ontvangt ons alsof we zijn verloren zonen en dochters zijn en toont ons fier zijn verbeteringen aan de gîte (warm water, electriciteit in een deel van de gîte, nieuwe gaanderijen, een uitgebreid terras en een nieuwe keukenploeg). We installeren ons in 2 kamers (snurkers en niet-snurkers) en proeven de eerste couscous bij Ahmed waarover al zoveel reclame gemaakt was door de "anciens".



Donderdag begint met een koninklijk ontbijt met pannenkoeken, zelfgemaakte vijgenconfituur, verse appelsientjes en liters thee.

Daarna trekken we naar boven waar we iets minder hartelijk onthaald worden. We betalen braafjes de parking en starten de dag met een rustig ploefke om de site te verkennen.



Beneden begrijpt Fabrice direkt waarom er gezegd werd om niet in de kékés te landen (kleine struikjes met lange stekels) die overal de kop opsteken, behalve op het officiële landingsterrein voor de gîte.

Tijdens de tweede vlucht doet Johan de schrik van zijn leven op (en dat net op zijn 27e verjaardag). Hier en daar gaan de thermiekbellen de hoogte in, iets waar sommige kuikens nog niet helemaal klaar voor zijn. De anderen springen (onder begeleiding van Jo en Loic) van bel tot bel om zo lang mogelijk boven te blijven en Tophe begint net als vorig jaar aan een stevige bergwandeling.

Voor de laatste vlucht van de dag zijn de condities zeer rustig in de lucht maar toch stevig genoeg om boven te blijven. Er is nogal wat volk in de lucht met de lokale piloten en verschillende groepen buitenlanders dus de voorrangsregels moeten tot in de puntjes gerespecteerd worden. Ze worden echter duidelijk niet door iedereen op dezelfde manier geïnterpreteerd, iets wat we later nog te horen zullen krijgen van de monitors. Van zodra het te donker wordt komt iedereen gelijk naar beneden, hetgeen voor een Zaventemeffect zorgt bij Ahmed.




Vrijdag blijven we in Agergour en doen we twee rustige vluchten s’morgens, gevolgd door een Berberomelet om duimen en vingers bij af te likken.

De condities blijven optimaal en de namiddagvlucht wordt in de analen vastgelegd. Het houdt nog beter dan gisterenavond en dus worden er crosskes gedaan, onder begeleiding van Jo, tot aan de antennes en zelfs tot helemaal op het einde van de rotswand. Volgens Loïc, onze specialist ter plaatse, komt dit maar enkele keren per jaar voor. Wat een belevenis.






Zaterdagmorgen maken we onze laatste vlucht in Agergour en na de middag trekken we naar Aït Ourir voor de laatste vlucht van de vakantie. Het landschap is weerom schitterend beneden en ronduit adembenemend vanop de decollage. Geel, oranje en rood ontvlammen voor onze ogen in het licht van de ondergaande zon. Iedereen geniet met volle teugen van deze laatste vlucht. Matthieu en Claire vertrekken als eersten en gidsen Thierry tot aan de tweede rotswand terwijl de anderen zich een verdieping lager uitleven. Van zodra het niet meer houdt probeert iedereen zich zo dicht mogelijk bij de weg neer te zetten, behalve Fabrice die zich in het midden van de rotsen neerploft en hiermee Matthieu bijna een hartaanval bezorgt. Gelukkig vindt hij al snel een paar lokale gidsjes die hem veilig terug op het goede pad brengen.

Daarna trekken we terug naar Marrakech waar we eten op "Jemaa el Fnaa" en waar deze geweldige stage op een waardige manier wordt afgesloten.

Een pluim voor Jo en Loic die de organisatie op wieltjes lieten verlopen en die ervoor zorgden dat velen vluchten konden doen die zonder radiobegeleiding niet mogelijk zouden geweest zijn. Eveneens een dikke merci voor Matthieu die als vrijwilliger een hele hulp geweest is op alle vlakken.

En last but not least een hele dikke proficiat voor alle deelnemers voor de geweldige ambiance en de goede verstandhouding waarin deze reis is verlopen. We zijn er zeker van dat iedereen geweldige herinneringen zal overhouden aan dit marokaans avontuur.

Om de foto’s van de deelnemers te bewonderen klik je http://diennemaroc2007.free.fr/gallery/