Macedonië 2013

dinsdag 31 december 2013

De reis naar Macedonië, herfst 2013

Kompleet verschillend van de versie van 2012 maar even mooi, met evenveel vlammende herfstkleuren, evenveel crosskes, meer zon (en de geweldige tempeteraturen die daar bij horen), meer verschillende vliegsites met meer hoogteverschil en meer, zeer sympatieke contacten met de lokale piloten, die gelukkig het engels heel goed machtig zijn.
Volgens de deelnemers aan de 2 edities was dit zonder twijfel een verbeterde versie in elke zin. Hier volgt een klein verslagske voor degenen die er niet bij konden zijn.


Zaterdag 19 oktober 2013.

We (Jo, Els en de Sloeffie) halen iedereen op aan het vliegveld Alexander de Grote in Skopje waar Simon en Manu al met pak en zak staan te wachten. Even later komen ook Kiriki en Kalinono aan (alias Knabbel en Babbel) en de Bulgaarse touristen Matt en Claire. Er ontbreekt enkel nog … Theo, die halverwege vast zit op de luchthaven van Wenen. Die halen we rond middernacht dus op.
Ondertussen installeren de anderen zich in het Hi Hostel waarna we het oorverdovende maaggerammel proberen te stillen.
Maar dat is zonder het noodlot gerekend. O wee, o wee : tussen het Hostel en onze uitverkoren eetgelegenheid is er uit het niets een bijna onoverkomelijke hindernis verrezen : de jaarlijkse nationale wijnbeurs van Macedonië, waar we dwars door moeten. Hier kunnen we met de beste wil van de wereld niet aan ontsnappen : we worden letterlijk voor een voldongen feit gezet en dus bevinden we ons even later allemaal met een wijnglas in de hand en een hoop ticketjes in de zak op het grootste plein van het land tussen de wijnstandjes. Van rood tot wit, van tafelwijn tot grand cru, hier vallen de allerbeste wijnen te proeven die sinds de tijd van Alexander de Grote himself hun faam hebben vergaard.
Eens we hier doorgeworsteld zijn komen we in het turkse deel van de stad, en bij de ’Toerist’ maken we kennis met het traditionele avondmaal van de Macedoniërs : eerst rakija met sla, gevolgd door vlees, vlees en nog eens vlees met bier. Het ziet er naar uit dat we serieus gaan bijkomen in Macedonië !


Zondag 20 oktober 2013.

Iedereen is er natuurlijk op gebrand om te gaan vliegen dus begeven we ons zondagmorgen naar de dichtsbijzijnde site, de startplaats van Skopska, tegenover Skopje, maar vandaag is de wind net iets te sterk en ijzig koud.
We bellen al snel een vriend (in dit geval ’Smile’, de instructeur van de ’Paragliding Club Vertigo) en vertrekken op zijn advies naar de schoolhelling van Skopje om te verbroederen tijdens een sessie opblazen met de plaatselijke piloten.
Aangekomen aan de voet van de heuvel beginnen we met een driesterren pick-nick, een eerste les ’hoe drink ik aan een fles zonder ze aan te raken met de mond’, een stevige klim naar boven, een hartelijke begroeting door Smile, Alec en Goran (stevige beren die drie) die ons met open armen ontvangen, een korte siësta voor de spijsvertering en een paar keer opblazen. Het uitzicht mag er ook hier wezen met veelkleurige akkers en weiden beneden en de silhouetten van de 2 massieven rond Skopje in de verte. Een voorsmaakje van wat ons de rest van de reis nog te wachten staat. Tenslotte maken we een vluchtje naar beneden en krijgen we het verlossende telefoontje van team B dat ons laat weten dat de wind op Skopska gezakt is en dat het vliegbaar is op deze site.

We gaan dus opnieuw naar boven en daar wacht ons nog steeds hetzelfde prachtige panorama maar met veel minder wind. Het wordt voor deze eerste vlucht van de week dus een rustige instap met een lange glijvlucht van 960 m hoogteverschil naar een landingsplaats die mijlenver lijkt te liggen maar toch gemakkelijk bereikbaar blijkt. We vliegen boven de wouden die met hun herfstkleuren wel in vuur en vlam lijken te staan ; geel, goud, oranje, koper en vuurrood maken er een gloeiend spektakel van en iedereen komt beneden met een brede glimlach en twinkeltjes in de ogen.

Na de vlucht vinden we de ploeg van Vertigo (Smile, Deco, Joka, Alec, Goran, Dime, Petar, Stefan, ...) terug tegen in hun favoriet restaurant en eten we samen in Macedonische stijl : vooraf Rakija (45° vuurwater) met sla (en niet omgekeerd) gevolgd door een vloedgolf van vleesspecialiteiten waarna we de traditionele desserten van naderbij onderzoeken : tri lecche, baklava, parachuter en nog veel meer delicatessen. We sluiten de avond af in de ’Krug’ voor een digestiefproeverij en een goeie portie rockmuziek uit onze jeugdjaren. Yeah !


Maandag 21 oktober 2013.


Vandaag staat er een menu op het programma op 50 km van Skopje, boven de stad Tetovo en naast het skistation van Popovo Sjapka (de hoed van de pastoor). Alec vergezelt ons. Er is niet veel wind en de startplaats is vrij vlak dus moet er gelopen worden. Iedereen in de startblokken en go : Claire gaat er in sneltreinvaart vandoor maar haar Spiruline is minder gemotiveerd en dwingt haar tot een 100 m sprint. Ook de anderen moeten het onderste uit de kan halen en navigeren spurtend door het hindernissenparcours. Al springend over lage struiken en slalommend rond de distels houden we de koers en iedereen raakt uiteindelijk de lucht in.

Het loont de moeite voor deze vlucht met een hoogteverschil van 1200 m en een schitterend panorama met zicht op de valei en de bergen (tot 2600 m) voor en achter ons. Kleine thermieken boven de rotsen voor de startplaats maken de vlucht voor iedereen wat langer. We stijgen een beetje, vliegen langs de bergrug en komen zeer hoog binnen boven de huizen van Tetovo. De landingsplaats is groot genoeg voor een Boeing dus iedereen land zonder problemen en we gaan terug naar boven voor een tweede vlucht.
De lokale piloten zijn eveneens aangekomen op de startplaats met de 2 broers Vlatko en Oliver die ons de site toonten tijdens de voorbereidende trip. Nog steeds geen wind en dus gaat iedereen er dus weer als een pijl uit een boog vandoor. Een tweede vluchtje voor iedereen, en welverdiend !
We sluiten de dag af in één van de beste restaurants van Skopje : Lyra. Alec neemt het bestellen voor z’n rekening en we zien de meest smakelijke gerechten op tafel verschijnen. Salades en kazen (vers en gebakken ja, ja) en de lokale specialiteiten zoals ajvar met paprika en pinjur met aubergines. Op het moment dat we geen honger meer hebben komen de hoofdschotels eraan met gestoofd kalfsvlees met champignons, heerlijk mals gebakken varkensvlees en gegrilde vis om af te sluiten met subliemen desserten. We houden geen rekening met onze protesterende magen en maken de schotels allemaal leeg. Die bijkomende kilo’s zullen niet lang meer op zich laten wachten !


Dinsdag 22 oktober 2013

We vertrekken vanuit Skopje in de richting van Prilep en Krusjevo, 120 km meer naar het zuiden. Krusjevo is een site die we nog goed kennen van vorig jaar en we beginnen de namiddag met een leuke vlucht boven de gigantische vallei. We vinden al snel onze herkenningspunten terug : de bergkammen, de bossen, het grandiose uitzicht, de landing waarop je gemakkelijk een Boeing kan neerzetten. Een mooie vlucht voor iedereen behalve voor Claire die landt in een doornstruik. Samen met Mat probeert ze de struik ervan te overtuigen zijn gijzelaar los te laten terwijl de anderen naar Treskavetz trekken aan de andere kant van de vallei.

Treskavetz is een site die al jaren gekend is maar nooit veel werd gebruikt wegens z’n slechte toegang. Deze zomer brandde het nabijgelegen klooster echter uit en werd er in allerijl een spiksplinternieuwe, geasfalteerde weg aangelegd. Spijtig voor de middeleeuwse houtsculpturen maar te gek voor ons. ’De één z’n dood ...’

Een schitterend massief, vol geërodeerde granietrotsen in alle mogelijke vormen en kleuren, de ene al sprookjesachtiger dan de andere. We hebben de indruk op een andere planeet terecht te komen want de landschappen hier zijn volledig verschillend van al wat ons omringd.
Daar komt nog bij dat dit een geweldige vliegsite is die, door al die rotsen, zeer snel een groot potentieel laat zien zodra er een straaltje zon is. De thermieken zijn alomtegenwoordig, aan ons om ze te overmeesteren.

Hoewel het hoogteverschil niet groot is slaagt Jo er zonder veel moeite in om 400 m boven de startplaats te stijgen. Hij neemt Nono en Simon mee voor een eerste croske naar het kasteel van koning Marko, zo’n 6 km verder. Er blijven enkel nog ruïnes over maar het is prachtig om van bovenaf te bewonderen, vooral door de oranje rotsen overal rondom.

Jo heeft nog genoeg hoogte om terug te komen naar de landing maar de 2 anderen beginnen een oude traditie van Macedonië in ere te houden, de ’fly and hike’ die zal doorgetrokken worden tijdens de hele stage. Ze landen niet ver van het kasteel en testen daarna de lichtheid van hun materiaal tijdens een fikse wandeling.

Kiriki, Theo en Manu vechten om boven te blijven maar enkel Theo slaagt erin om genoeg te stijgen om rustig boven ons hoofd rond te wandelen. Na heel wat zweet te hebben gelaten in de thermiekvelden beslissen de 2 anderen zich in een veldje beneden neer te zetten. Els haalt ze terug naar boven om een laatste vlucht te doen maar net op dat moment draait de wind en komt het team van Krusjevo eraan. De zon begint te dalen en dus besluiten we om eerder het kloostercompleks te bezoeken terwijl Jo en Theo beneden landen.

’s Avonds komen we aan op onze favoriete landingsplek in de bossen rond Krusjevo. De tenten worden efficiënt opgeslagen en dan is het tijd voor de traditionele barbecue.


Net als vorig jaar houdt Simon zich bezig met het vuur, geassisteerd door Manu. Het groenten voorbereiden wordt echt bandwerk : Theo voor de aubergines met honing, Nono en Kiriki voor de champignons in lookboter, Claire voor de aardappels, Jo voor de paprika’s, Mat voor het vleesassortiment en Els organiseert de tafels en de aperitief.
Zoals gewoonlijk wordt het een gastronomische barbecue die dit jaar eindigt met een nieuwigheid van Manu : gegrilde bananen met honing of Nutella, geflambeerd in rakija. Als dat geen 3 Michelinsterren waard is !
’s avonds zingen we bulgaarse liederen van Claire (ons bulgaars is niet geweldig maar daar tilt intussen niemand meer aan) en het nieuwe Thang-ka lied dat door Elsje geschreven werd deze herfst. Dit wordt zonder twijfel de grote hit van 2014.


Woensdag 23 oktober 2013

Na een nachtje in de tent en een ontbijt in het zonnetje beginnen we de dag met een ploefke van Krusjevo, een zachte glijvlucht naar beneden waar Els iedereen oppikt om te vertrekken naar Treskavetz waar de zon al haar werk begint te doen.

Iedereen stijgt onmiddellijk op behalve Jo die de anderen begeleid in de thermieken die een zekere precisie vragen om ze goed te kunnen uitbuiten. Het juiste moment kiezen is belangrijk en Theo en Simon kunnen al snel tot boven de startplaats stijgen en zo verder langs de rotswanden vliegen. Nono, Kiriki, Claire, Manu en Els slagen hier min of meer in en bevinden zich op verschillende stadia tussen een hoogterecord boven het klooster en een cross naar het kasteel. Daar wordt dan ook geland, waarna het traditionele fly and hike weer boven komt : ’bééé, pfrt’

Jo haalt iedereen terug naar boven terwijl Theo en Simon nog steeds rustig rondvliegen.
Tijd voor een tweede vlucht dus, terwijl de zonnestralen de rotsen blijven opwarmen. De anderen zetten zich terug in de lucht en Mat slaagt er in tot 2400 m te stijgen en op cross te vertrekken naar de bergkammen achter de startplaats. Jo stijgt ook op en kan al snel alle andere schermen van bovenaf bewonderen. Dit keer is het Manu die hoog genoeg geraakt om de wachtende Jo te vervoegen en op cross te vertrekken.
Ze passeren het klooster en oefenen zich daarna in het bergkam’hoppen’ om van het ene massief naar het andere te vliegen en telkens genoeg hoogte te hernemen om naar de volgende kam te kunnen springen. Een geweldige reis over dit adembenemende landschap.
De anderen worden terug naar boven gebracht voor een derde vlucht en als de thermieken er uiteindelijk genoeg van hebben heeft iedereen z’n hoofd vol geweldige beelden met de meest vurig kleuren. Als we de 2 crossers ophalen in Prilep vinden we Manu terug met een Smile van Treskavetz tot in Honolulu : we kunnen veronderstellen dat hierachter een gelukkig mens schuilgaat. Van een geweldige dag gesproken !


Donderdag 24 oktober 2013

Vandaag trekken we naar Ohrid omdat dit volgens de weersvoorspellingen de beste spot zou zijn. Jammer genoeg is de wind het er niet mee eens en als we op de startplaats aankomen is er een duidelijke bries van achteren te voelen. Gelukkig helpt Clairette om het wachten aangenaam te maken door ons een voorstelling aan te bieden van een spektakel dat ze deze zomer bracht in de Alpen. Hieronder een link naar de video (in het frans wel te verstaan) van Red China Petroleum, een plastic bloem die haar lot in eigen doorns neemt.
Red China Petroleum.


Intussen is de wind gaan liggen maar de thermieken zijn nog steeds niet van de partij dus wordt het lopen om op te stijgen. Het landschap met de weerkaatsing van de zonnestralen op het gladde oppervlak van het immense meer blijft ook zonder thermiek wondermooi en dus laten we ons rustig drijven op de luchtstromen voor deze glijvlucht boven één van de mooiste landschappen van Europa.

Na een blitsbezoek aan de stad gaan we eten bij een sympathiek koppel dat we vorig jaar leerden kennen. Irak zorgt voor de vissen en Gabriëlla maakt er een heerlijke maaltijd van die we vol smaak verorberen op hun privéterrasje aan de rand van het meer. Die kilo’s zullen niet op zich laten wachten !






Vrijdag 25 oktober 2013


Vandaag dezelfde condities als gisteren dus trekken we naar de andere kant van het massief om te vliegen in de richting van het Prespameer. We vinden de landweg naar de site en komen aan te voet op de bergkam die ons weer een nieuw fantastisch landschap voorstelt. We vliegen boven een prachtig groot meer (met een vreemde legende over een verdronken koninkrijk), met zicht op de top Pellister in het natuurpark aan de overkant en de grenzen naar Albanië en Griekenland meer naar het zuiden. Landing op het strand met zomerse temperaturen, life is great !

Hierna gaat het terug naar Treskavetz voor nog een namiddag haasje over met de thermieken. Een trosje schermen boven de decollage is een heel gewoon zicht op deze site en ’t is leuk om te weten dat we hier in deze tijd van het jaar helemaal alleen van kunnen genieten.


Iedereen is weer enorm enthousiast over deze schitterende site en bij valavond nemen we een aperitiefje voor het klooster met zicht op de vallei waar de lichtjes als kleine glimwormpjes beginnen het landschap te versieren en de warme gele, oranje en rode kleuren van de ondergaande zon ons nog een laatste groet brengen.



Zaterdag 26 oktober 2013.

Manu Theo vertrekken in de voormiddag terwijl de anderen met de ploeg van Vertigo een geweldige dag doorbrengen op de prachtige site van Skopska. Els haalt intussen de nieuwe rekruten Wim en Wouter op waarna we een smakelijke en overvloedige maaltijd verorberen met al onze plaatselijke vrienden om het einde van deze eerste week te vieren evenals het begin van de tweede die zich al even magnifiek aankondigt.

Na een korte historische wandeling in Skopje sluiten we de avond af met warme chocoladetaart in Pellister, kwestie van onze kaloriëen op niveau te houden.



Zondag 27 oktober 2013


Vandaag vertrekken we met de ganse ploeg van Skopje en van Tetovo voor een speciale expeditie naar Ljuboten. Op deze site wordt er niet of maar 1 of 2 keer per jaar gevlogen maar vandaag zijn de condities optimaal en is het hele parapentemilieu paraat. We worden mee op sleeptouw genomen, een uitzonderlijke mogelijkheid die we absoluut niet aan onze neus kunnen laten voorbijgaan.
We stijgen over pistes die gaan van kwaad tot erger maar bereiken allemaal te top, als sardientjes in een blik in de 4x4 voertuigen geperst.
Het panorama is adembenemend en we hebben de indruk boven de rest van de wereld te zweven met een zee van wolken die de valleien onder ons uit het oog doen verdwijnen. Fantastisch.
Iedereen zet zich in de lucht voor deze vlucht van 1400 m hoogteverschil. Jo maakt gebruik van de thermieken om tot boven de top te stijgen waar hij iedereen opwacht. De andere slagen er wel in stijgwinden te vinden voor de startplaats en blijven een hele tijd boven maar geraken niet tot boven het reliëf. Simon, Kiriki, Nono, Wouter en Wim gaan mee deel uitmaken van de zwerm grote gekleurde vlinders die rond Ljuboten rondzweeft, een prachtig zicht.
Iedereen begeeft zich na een geweldige vlucht naar de landing in de vallei en daarna trekken we naar een klasserestaurant in Skopje met Dime, Petar en Alec waar we als koningen ontvangen worden. Het eten is super lekker en er wordt veel gelachen en sterke verhalen verteld door de hele groep. Een superformiweldegijndefantakolosachtige dag. En ja, ze zijn er ook weer : die kleine beestjes die ’s nachts de kleren laten krimpen : de caloriëen dus!


Maandag 28 oktober 2013

Na onze escapades van gisteren trekken we terug naar Tetovo om te gaan vliegen op Popovo Sjapka. Het is weer een schitterende dag, lekker warm met een zacht briesje, en dus vertrekken we net als vorige week voor twee vluchten van de zuidflank van dit skioord. De startplaats ziet er met z’n gele graslandschap uit alsof Sergio leone er z’n westerns heeft opgenomen. Momenteel heeft Clint Eastwood moeten plaats ruimen voor een bende gemotiveerde parapentisten die stevig galoperend de helling afstormen om op te stijgen.
Twee vluchten waarbij er enkele thermieken te vinden zijn voor de startplaats en op enkele gekende plekken langsheen de bergkam. Het uitzicht is weer subliem met de stad onder ons en de toppen tot bijna 3000 m rondom. Wat wil een mens nog meer ?


Dinsdag 29 oktober 2013


We trekken richting Treskavetz voor weer een mooie dag vol leuke vluchten, croskes en fly and hikes. Geen grote exploten vandaag, maar wel karrevrachten amusement voor de hele ploeg, boven de buitenaardse oranjerode landschappen van dit granietgebergte.
We sluiten deze namiddag af met een bezoek aan het klooster waarvan de kerk op miraculeuze wijze gespaard is gebleven door de brand. Middeleeuwse fresco’s en kaarslicht zorgen voor een intieme sfeer in dit kleine gezellige kerkje : het woord idyllisch is hier echt wel op z’n plaats.


Hierna vinden we bij de apero onze hongerige vrienden ’kat en hond’ terug die zich nog duidelijk de worstjes van vorige week herinneren. Op het reusachtige scherm tegenover ons wordt dezelfde film als vorige week gespeeld : ’zonsondergang in rood en geel’ : we genieten er telkens weer van.

En daarna gaat het terug naar Krusjevo voor het aluminiseren van de aardappels, de champignons in lookboter en de paprika’s. Zoals de traditie het wil doen we ons te goed aan de meest gesofistikeerde lekkernijen, waaronder gepofte kastanjes en kilo’s vlees.
Daarna is het weer tijd voor enkele versies van het Thang-ka lied en andere originaliteiten en wordt eindelijk de vraag beantwoord : Comment tu t’appelles ? (voor wie dit pareltje van de franse cinema gemist heeft, hier een beeld van de ’chevalier blanc’).



Woensdag 30 oktober 2013

Vandaag zijn we vroeg uit de veren want we gaan op stap naar één van de hoogste sites van Macedonië die spijtig genoeg niet bereikbaar is met onze Sloeffie en een 4x4 huren blijkt peperduur : het wordt dus wandelen. Op naar Pellister dus, want vandaag is de enige dag dat het daar mogelijk is om te vliegen. Terwijl al onze plaatselijke vrienden nog rustig liggen te snurken begeven we ons naar het zuiden van Macedonië. Er is enige overredingskracht nodig om iedereen te motiveren maar uiteindelijk zijn we toch allemaal van de partij voor een trektocht van 1000 m hoogteverschil met al het materiaal op de rug. Dat wordt lachen.

Het blijkt vooral zweten, hijgen en puffen te worden, zelfs voor Jo, Simon en Wouter die beneden stonden te springen als een bende Duracellkonijnen, maar we genieten ook van de prachtige landschappen in dit natuurpark met z’n uitzonderlijke dennenbossen die enkel hier voorkomen.


We stijgen in echte cross-country stijl door beken en via steile bergweggetjes over toppen en kammen om na meer dan 3 uur wandelen en afzien eindelijk op 2600 m hoogte op de start aan te komen. Het is een gezamelijke expeditie gebleken en iedereen heeft z’n steentje bijgedragen om de hele ploeg hier boven te brengen.

Van hieruit vertrekt iedereen voor een magische vlucht van 1400 m hoogteverschil boven de bossen en over de bergkammen, met zicht op de stad Bitola in de verte : een geweldige beloning voor alle inspanningen van vandaag : what a day !



Donderdag 31 oktober 2013

Na onze inspanningen van gisteren is iedereen toch in goeie staat vanmorgen dus beslissen we vandaag op Krusjevo te vliegen. 2 leuke vluchten in de voormiddag met enkele thermiekbellen en een beetje wind, genoeg om er heel wat plezier aan te beleven. In de namiddag wordt er gestemd voor het oefenen van wings. Els slaat groen uit als ze al die schermen al schommelend van links naar rechts de vallei ziet in vliegen, maar de anderen vinden het blijkbaar fantastisch. Een tweede vlucht met wings die al beter in cadans liggen (niet gemakkelijk als je geen vleugels hebt, sluit deze vliegdag in schoonheid af.





Vrijdag 1 november 2013

Als we aankomen in Krusjevo heeft de zon de rotsen al voorverwarmd en de thermieken hangen ons al op te wachten. Jo stijgt dan ook in sneltreinvaart tot boven de startplaats waar hij de anderen opwacht die zich langzaamaan allemaal naar boven weten te werken. De training van de voorbije weken werpt dus hier z’n vruchten af en iedereen stijgt tot boven het klooster, het startsignaal voor een gezamelijke cross om de week af te sluiten.
Simon, Wouter, Nono en Wim vormen een trosje schermen dat achter Jo vertrekt om te gaan berghoppen. Het is al vrij laat in de namiddag en dus wordt het een race tegen de tijd om zoveel mogelijk toppen te kunnen overschrijden.
Zo verdwijnen ze uit het zicht : ze passeren bergkam na bergkam, verder dan het meer, verder dan de marmergroeve tot de zon de kraan van de thermieken dichtdraait en iedereen stilletjes neerdaalt. Gelukkig is de recuperatieploeg (Els en Kiriki) in staat van paraatheid om iedereen terug op te pikken want die wandeling van 15 km terug naar Prilep was er net iets te veel aan.
Nog een laatste chocoladetaart in Skopje en hup naar bed !


Zaterdag 2 november 2013

De laatste dag, soaring in Skopska. Mist beneden maar boven een adembenemend uitzicht over de wolkenzee en plaats genoeg voor de oefening van de dag : toplanding. Niet gemakkelijk met de stevige thermiekbellen die de luchtmassa boven de startplaats vrij onstuimig maken. Na enkele uren oefenen begint iedereen dit min of meer onder de knie te krijgen en langzaamaan verdwijnt de mist zodat we deze laatste vliegdag in schoonheid kunnen afsluiten met een mooie glijvlucht naar de vallei.
Daarna brengen we Nono en Kiriki naar de luchthaven terwijl de anderen het laatste avondmaal in Skopje nemen in het beste restaurant van de week : Lyra. Gastronomische voorgerechten, hoofdschotels om bij in zwijm te vallen en verrukkelijke desserts, geanimeerd door een live Jazz orkestje zorgen ervoor dat we ons onze keuze absoluut niet beklagen, terwijl Nono en Kiriki naast hun bagage op een bankje proberen warm te blijven op de vlieghaven van Vienne. Een laatste gedachte voor het slapengaan met onze smaakpapillen nog nagenietend van de sublieme macedonische stoofpotjes en de mierezoete balklava : ’Morgen gaan we op dieet’ !


Zondag 3 november 2013

Het is zover, ook aan de beste vakanties komt een einde. Maar we blikken met veel plezier terug op deze 2 weken van puur genieten. Elke dag vliegen (tussen de 22 en de 26 vluchten) op adembenemende nieuwe sites, fantastische wandelingen, te veel lekker eten, ontspanning, avontuur en dat alles in een leuke sfeer van vriendschap in het frans, nederlands en engels, samen zingen en veel lachen met een geweldige groepsgeest. Het toprecept voor een magnifieke vakantie dus.
Bedankt aan alle deelnemers in volgorde van verschijnen : Simon en Manu, Nono en Kiriki, Matt en Claire, Theo, Wim en Wouter voor hun goeie humeur en hun motivatie en aan alle Macedoniërs die ons enorm geholpen hebben en ons een echt warm onthaal gaven : Martin, Smile, Joka, Alec, Vlatko en Oliver en het hele team van Vertigo.

Les vidéos

Part 1



Part 2



Part 3



Part 4