Italië 2009

dinsdag 16 maart 2010

Italië van 17/10/2009 tot 24/10/2009

Zaterdag 17/10 wordt iedereen afgehaald en verzameld in het centrum van Rome voor het begin van weer een geweldige Thang-ka reis. Het bonte internationale gezelschap bestaat natuurlijk uit Jo en Matthieu die alles in goede banen leiden, gevolgd door de vrolijke bende met Marian (die haar 200ste vlucht viert), Theo (die erin slaagt onderweg zijn bagage te laten omleiden naar Barcelona), Bart (die op zijn eerste Thang-ka reis komt om van de sfeer te genieten), Fabrice (ofwel Averel, die steeds zijn hilarische, pizzaspeurende zelf blijft), Nadine (die schaterlachend de week doorkomt), Steph (die een bijbaantje als officiële Thang-ka reporter wel ziet zitten), Han (die zijn rol als tolk-onderhandelaar zeer ten harte neemt) en Elsje (die de groep compleet maakt).
‘s Avonds worden we onthaald in Arsoli door het vrolijke duo Janssens en Janssens, in het schitterende oude huis van Hans schoon-familie. Hier zoekt en vindt iedereen een slaap-plaatsje in echte kampeerstijl.





Zondag 18/10 stellen de meesten bij het ontbijt vol ongeloof vast dat een kopje koffie in Italië echt wel maar een speldekopje is. Vervolgens zakken we al zingende (Baloo zal een begrip worden deze week), af naar Norma, een pittoresk dorpje dat zich vastklampt bovenaan een stijle rotswand, net naast de ruïnes van een oude romeinse stad en een schitterende startplaats voor parapentisten.
‘s Middags eten we in een manège (veel te veel) en onderhandelt Han over de bagage van Theo, die intussen iedere hond die hem durft te benaderen in een soort van trance brengt, terwijl Marian droomt van haar 200ste vlucht.

Aangezien zowel Theo als Han een hen onbekend zeil in handen hebben worden er enkele gonflages gedaan op het oefenveldje vlak achter de décollageplaats. Tegen het einde van de namiddag kunnen we dan onze eerste vlucht maken boven de middeleeuwse tuinen van Ninfa, de velden vol olijfbomen en druiven-ranken en in de verte, de zee. Terwijl we landen kleurt de ondergaande zon alles in een waaier van warme gele en oranje tinten, een schitterend schouwspel enkel voor ons.
Hierna maken we nog een avondwandeling door de kronkelige steegjes en trappen van Norma en kan Fabrice eindelijk zijn eerste echte italiaanse pizza verorberen vooraleer we onder de wol kruipen in een nieuwe, kitcherige gîte met een ietwat lawaaierige trap.



Maandag 19/10 is een schitterende dag met een zonnige blauwe hemel en zachte temperaturen die ons enkele geweldige vluchten laten beleven. ‘s Morgens doen we het kalmpjes aan en nemen het ontbijt in de bar tegenover de gîte met een romige cappuccino en versgebakken koeken, van vermageren komt deze week niet veel in huis, zoveel is zeker. Theo heeft intussen nog steeds geen bagage, maar wel een nieuwe hond en de buurvrouw geeft ons te horen dat we beter van de trap afblijven.
Even later zitten we in de lucht maar het is er zo kalm en rustig in de lucht dat iedereen na wat heen en weer gezweef boven de kliffen van Norma op kousevoeten tot op de landingsplaats zakt. Iedereen behalve Marian die voor haar 200ste vlucht iedereen de loef afsteekt en rustig blijft doorvliegen terwijl de anderen al lang op de grond staan. Een hele dikke en verdiende proficiat voor “ons Marian”.
‘s Namiddags is het wat steviger en staat er wel wat wind, ook de thermieken zijn van de partij en er worden grandioze vluchten gedaan door de meesten onder ons. Hier zijn we voor gekomen en de site van Norma voldoet aan ieders verwachtingen met goeie condities en schitterende landschappen.
‘s Avonds trekken we terug naar dezelfde gîte waar een internationale “blouwe boenen”- verkoop er meteen de sfeer inbrengt. Op slinkse wijze en met zware drukkingsmaatregelen worden de lepe onderhandelings- en verleidingstechnieken van Fabrice de grond ingeboord. Na de geïmproviseerde apero/pick-nick worden de voorbereidingen getroffen voor Han’s verjaardag morgenvroeg. Uit de voorraad van Marian worden, door de hele bende, vol enthousiasme vele 10-tallen ballonnen opgeblazen en overal opgehangen. Spijtig genoeg voor de buurvrouw zijn ze niet allemaal even stevig en er worden dan ook geregeld serieuze ontploffingen ten gehore gebracht, terwijl het tussen Steph en Fabrice stevig begint te fluppen.



Dinsdag 20/10 begint natuurlijk met een (letterlijk) explosieve happy birthday voor Han waarna alle ballonnen moeten sneuvelen, wat een knalparty zo vroeg in de morgen. Steph gaat op zoek naar een visvijvertje en voor de anderen gaat het terug naar de startplaats waar zich weer een schitterende dag aankondigt. Net als gisteren is het kalmer ‘s morgens en Marian is gemotiveerd om wat leven in de brouwerij te brengen. Na een lange voorbereiding vertrekt ze dan ook met een hele resem toeters en vooral bellen in haar kielzog. Voor de anderen wordt het een kalme vlucht maar sommigen slagen er toch in om eventjes in de lucht te blijven.
Tijdens de middag worden onze hongerige magen worden gespijzigd door de intussen aangekomen Christina die gekomen is om met haar Han zijn verjaardag te vieren en die ons het dagelijkse stuk pizza ter plekke brengt. Vandaag is het heel toepasselijk Han die de prijs van de langste vlucht krijgt, terwijl Jo met Christina de lucht ingaat. De meesten doen vandaag een schitterende vlucht en hangen een goed deel van de namiddag op enkele honderden meters boven de startplaats het relief te verkennen. Het landschap is subliem met de huisjes van Norma tegen de wand geplakt, het plan van de romeinse stad, doorkruist door een kudde schapen, onder onze voeten, de zee in de verte en de plantages aan de voet van de kliffen. Wat een schouwspel, wat een sensaties, wat een geweldige dag.
Na een telefoontje naar een plaatselijke parapentemonitor wordt ons plan om morgen te vertrekken naar Sarnano, een grootse site meer naar het noordoosten, de grond ingeboord als we nieuws krijgen dat het daar door de verse sneeuw helemaal niet vliegbaar meer is. We besluiten vandaag dus nog een nacht in Norma te slapen en morgen naar het zuiden te reizen.
‘s Avonds worden we uitgenodigd door het sympathieke belgisch-italiaanse koppel dat ons voor een verjaardagsaperitief meenemen naar het nabijgelegen dorpje Sermoneta. Hier wandelen we rond als in een sprookje en lijkt het alsof betoverde prinsessen, vuurspuwende draken en heldhaftige ridders het dorp en z’n kasteel elke dag een bezoekje brengen. Zalig!
Terug in Norma blijkt het echter niet zo gemakkelijk om vandaag aan eten te geraken en tenslotte komen we terecht in een restaurant waar de hekken al gesloten zijn en halen we de kok en zijn vrouw vanachter hun TV vandaan. Ze bereiden ons een simpele maaltijd met ondrinkbare wijn in een roze décor met de TV als achtergrond. Ook dit is Italië.





Woensdag 21/10 laden we alles in de Boxer om af te zakken naar het zonnigere zuiden. Om geen kans onbenut te laten gaan we toch voor alle zekerheid een kijkje nemen op de start-plaats, je weet maar nooit. Hoewel Fabrice overloopt van enthousiasme om zich in de lucht te zetten wordt hij door onze 2 monitors overspoeld door argumenten waarom het beter is aan de grond te blijven. Iedereen laat zich dan ook zonder problemen overtuigen van de wijselijke beslissing om vandaag niet meer te vliegen, waarna we koers zetten naar Napels.
Onderweg worden we door onze franse gezellen onthaald op een reeks internationale (ons niet steeds bekende) hits waarbij vooral de talrijke coupletten van “la rillette” ons zullen bijblijven. Natuurlijk ontbreekt ook Baloo weer niet op het appel en worden vlaamse liederen uit volle borst meegezongen en door Han op zijn harmonica begeleid.
‘s Namiddags komen we aan ten zuiden van Napels in Herculaneum, een romeinse stad die door de Vesuvius onder 16 m puin bedekt werd en nu langzaam aan terug blootgelegd wordt. Eventjes wanen we ons echte tijdreizigers en wandelen we door de geplaveide straten van de romeinse broodjeszaak naar de wijnhandelaar voorbij de baden langs de tuinen en het oefen-veld voor de atleten.
Intussen heeft onze internetmedewerkster Christina voor ons een geweldige gîte gereserveerd met meubels als uit een antiekzaak en een heel vriendelijke en knappe italiaanse gastvrouw. ‘s Avonds eten we (op verzoek van Averel) bij de italiaanse kampioen-pizzabakker enkele overheerlijke vulkanische pizzas gevuld met ricottakaas, de lokale specialiteit. We zijn net terug in de gîte om het onweer te zien losbarsten boven Napels, wat een spektakel !

Donderdag 22/10 splitsen we ons op in twee groepen om tijdens deze regenachtige dag wat sightseeing te gaan doen. De franstaligen, vergezeld door Theo trekken naar Napels om daar de oude stad en enkele musea te gaan bekijken. Jo, Els, Marian en Bart trekken naar Pompeï om zich verder onder te dompelen in de romeinse architectuur en mozaïekkunsten.
Na een vermoeiende dag vol culturele en andere ontdekkingen, zonneschijn en koude (regen)- douches zoals de inbraak in de auto van Nadine, keren beide groepen tegen de avond moe maar voldaan terug naar de gîte, waar we ons nogmaals laten gaan wat pizzas betreft. De meesten hebben er hiermee hun maag van vol en kunnen minstens zes maanden geen pizza meer zien of ruiken, maar Fabrice gaat onvermoeibaar door op zijn elan.


Vrijdag 23/10 keren we terug naar Norma waar we het ninfaea willen gaan bezoeken. De tuinen zijn echter gesloten maar op de parking vinden we een soort nootachtige vruchten waarmee we ons aan het petanquen zetten in afwachting dat Nadine en Han ons vervoegen.
Het gaat hard tegen hard, de punten worden nauwgezet geteld en de afstanden tot op de centimeter nagemeten. De spanning is dan ook te snijden als de beslissende bal/noot zal geworpen worden tot er ineens een bus middenin ons spel parkeert wordt en dit partijtje biologische jeu de boule tot een abrupt einde brengt.
Dit dwingt ons echter om terug naar de wolken te kijken in plaats van met onze neus op de grond te hangen en dan zien we dat er misschien een mogelijkheid is om nog een laatste vluchtje te doen op deze schitterende site. Vol enthousiasme spurten we dus weer naar boven naar onze vertrouwde vertrekplaats, terwijl Nadine en Han eindelijk terug zijn met een gerepareerde ruit, een perfekte timing. Er is niet veel wind maar we starten met de rug naar het zeil en maken nog een laatste ploefke van onze vertrouwde rotswand naar de landingsplaats met de zwarte lievenlingsvarkentjes van Theo.
‘s Avonds proberen we de lokale gastronomische specialiteiten uit in het plaatselijke restaurant hetgeen zoals gewoonlijk uitmondt in hilarische taferelen waarbij Fabrice bizarre theoriën verkondigt, Nadine slap ligt van het lachen, Marian een ontdekking doet op dessert-vlak en Steph zich zijn grappa laat inpikken door Jo. Op het einde van de avond is iedereen steendood en kruipen we met veel plezier onder de wol.

Zaterdag 24/10 rijden we terug naar Rome om voor iedereen onderdak te zoeken en eindelijk de bagage van Theo op te pikken bij Han en Christina. ‘s Namiddags gaan we met z’n allen met de fiets en de moto op stap voor een stadsbezoek aan dit 2700 jaar oude Rome, terwijl Theo als eerste de plaat poetst richting België. Met de anderen bezoeken we de Place Navona, maken een wandeling door de drukke en kronkelige straatjes van het centrum, (waarbij een bezoekje aan de beroemde italiaanse ijsjesbars natuurlijk niet mag ontbreken) en passeren bij de bekende Trevi-fontein van Bernini, nog een laatste magische moment voor iedereen. Tenslotte vinden we nog een typisch romeins restaurant (met echte italiaanse mamma aan het roer) waar we ons “laatste avondmaal” nuttigen. Een waardige afsluiter van een geweldige stage met onnoemelijk veel leuke, hilarische en intense momenten waar iedereen nog lange tijd met plezier zal aan terugdenken.

Tot binnenkort.


Portfolio

Thang-ka parapente Cantal Auvergne France Vol (...) Thang-ka parapente Cantal Auvergne France Vol (...) Thang-ka parapente Cantal Auvergne France Vol (...) Thang-ka parapente Cantal Auvergne France Vol (...)