Grieks Macedonië 2015

zaterdag 5 december 2015

Grieks Macedonië november 2015 !

Na een drietal weken voorbereiding ter plaatse voor het zoeken en testen van sites, slaap- en eetplaatsen en alternatieve activiteiten staat het 3-koppige ontvangstcomité (Jo, Els en de Sloeffie) op zaterdagochtend 31 oktober 2015 om 10 uur klaar op de luchthaven in Thessaloniki om 5 belgen (Joni, Erik, Theo, Wim en Wouter) met open armen welkom te heten in Grieks Macedonië.
Iedereen is in de zeer vroege uurtjes uit de veren gemoeten om het vliegtuig in Amsterdam te nemen om 6 uur vanmorgen. Het is dan ook met kleine oogjes en warrige haardossen, gecompenseerd door een groot enthousiasme, dat we na het recupereren van Nono richting Thessaloniki sjezen in ons voor de week gehuurde minibusje.
Thessaloniki, genoemd naar de halfzus van Alexander de Grote, is de tweede stad van Griekenland, jong en hip en dus de ideale plek om te wachten op Manu die pas vanavond z’n intrede zal maken in de ploeg. Els heeft een stadswandeling in elkaar gestoken en gidst ons op enkele uren en kilometers door 2400 jaar Macedonische geschiedenis.
We maken kennis met Ano Poli, het « oude », labyrinthvormige stadsgedeelte dat de grote brand van 1917 overleefde, de overblijfselen van de byzantijnse muur, de romeinse resten van de Agora, de orthodoxe kerken en de oude overdekte markt, dit alles afgewisseld met een modern straatbeeld met modebewuste jongeren, kleurrijke graffittimuren en stijlvolle uitstalramen met de allerlaatste trends. Maar hetgeen ons vooral in het oog springt is de multitude van bakkers met suikerzoete ’baklava-achtige’ dessertjes en de café’s die alle straten bezetten en waar mensen blijkbaar enkel voor … koffie komen.
’s Middags proeven we voor het eerst de lokale gerechten in de oude markt waar we er ook van profiteren om de talloze verschillende olijven, fétakazen, sesamzaadpasta’s en vooral de huisgemaakte tsipouro (het griekse lokale vuurwater van zo’n 47 °) in al zijn vormen en smaken te testen. Hierna ploffen we neer op het terrasje van een typisch Grieks café naast een Byzantijns kerkje waar het moeilijk kiezen is tussen de cappuchino freddo of hot, de caffé frappé sweet, de double espresso en de hot chocolate. Alleen al aan de kaart kan je zien dat er in Macedonië met koffie niet gelachen wordt.
Na deze eerste ontdekking van Macedoniës goedbewaarde schatten halen we Manu op en snellen we naar een gezellig strandje richting Chalkidiki waar we ons voor de tweede keer vandaag tegoed doen aan de Griekse keuken en waar vooral de zeevruchten en de simpele maar smaakvolle groenten hoge punten scoren. Hierna worden de tenten opgezet en gaat iedereen onder zeil na een lange eerste dag.











Zondagmorgen worden de tenten snel afgebroken en trekt de karavaan richting Drama terwijl Els onderweg de Griekse godenwereld van de Olympos terug tot leven brengt. Aan ’the container’, de naam van het clubhuis worden we onthaald door Yannis, de voorzitter van de plaatselijke parapenteclub Aeolos, waarmee Jo reeds 2 jaar eerder contact had genomen en waar hij de voorbije weken een hechte vriendschapsband heeft opgebouwd. Theo(dorus) lijkt hij makkelijk te onthouden, net als Arno (the river in Italy) en Erik (the viking). Voor Joni wordt een oplossing gevonden : ze zal deze week bekend staan als « the Rossi » en zal plechtig moeten beloven Italiaans te leren, maar met namen als Wim, Wouter en Manu zal het de hele week vechten blijven.
Er staat een stevig windje dus begint het parapenteske gebeuren van de week met het installeren en controleren van ieders materiaal en houden we een sessie groundhandling op de landingsplaats waar de club bezig is een target voor precisielandingen te installeren.
Langzaamaan begint de wind af te nemen en samen met de lokale piloten neemt Jo ons mee naar onze eerste site : Korilovos Oost. De startplaats is groot en redelijk proper en als we aan Yannis vragen waar zich de landing bevindt opent hij z’n armen in de richting van de ganse vallei die een lappendeken van groene en bruine veldjes tentoonspreidt en spreekt de profetische woorden « Landing is everywhere ». Hij verduidelijkt hierna dat het beter is niet in de militaire zone net onder de start terecht te komen en dat dicht bij de weg landen gemakkelijkheidshalve een pluspunt is maar « We no have problem, safe landing is most important ».
Iedereen start met flair en het is een heel leuk zicht om alle gekleurde schermen de vallei te zien vullen. Naar het noorden zien we het uitgestrekte « Virgin Forest » liggen en we weten dat net achter de heuvels tegenover de start, de Egeïsche zee ligt te deinen. Dit eerste vluchtje is bedoeld als verkenning van de omgeving en een herneming voor Joni en Erik die al even niet meer gevlogen hebben, maar houdt toch enkele verrassingen in petto.
Wouter, Manu, Nono en Jo slagen er in enkele thermiekbellen te lokaliseren en stijgen lustig boven de startplaats uit. Voor Theo is het landen dan weer een avontuur als hij, dagdromend over stijgwinden en restitutie en zich bazerend op handgezwaai van voetgangers, zich door te weinig marges verplicht ziet midden op de weg te landen. Yannis zal ons later beteutert laten weten dat «Landing is everywhere » niet echt in die zin bedoeld was. Vanaf nu zullen de instructies dus iets preciezer moeten wezen.
De wind is intussen gedraaid en na een korte analyse van de site en de condities maken we nog een vluchtje van Korylovos zuid met zicht over Drama waar de lichtjes langzaamaan beginnen de stad in een gloeiwormpjeskolonie te veranderen. Na een prachtige vuurrode zonsondergang is iedereen hongerig en Yannis, Anestis, Stathis, Lazarus en één van de vele Dimitrissen voegen zich vanavond bij ons om een stukje te gaan eten.
Ze bestellen voor ons een overheerlijk maal om duimen en vingers bij af te likken maar dit zijn duidelijk mannen die tegen een stootje kunnen en die het als een erezaak zien ons in te wijden in de geheimen van de Griekse vuurwateren. We krijgen dus de volledige uitleg met een vergelijkende studie van de Ouzo (die door hen als chemische commerciële marketing wordt afgedaan) en de tsipouro met of zonder anijssmaakje.
We hebben de indruk dat de verschillende gerechten (met fèta gevulde paprikas, overheerlijke broccoli, fèta uit de oven, malse souvlaki, gekruide kebabs en nog veel meer) in een constante stroom aangebracht worden, gevolgd door evenveel kannetjes met voornoemde kleurloze vloeistof en karaffen witte en rode wijn. Gelukkig wordt er niet meer gevlogen vanavond.
We slaan onze tenten op net onder de startplaats van Korylovos, een rustig plekje met zicht over de stad, met zorg door Jo en Els uitgekozen.





Maandag is iedereen al vroeg uit de veren en lacht het zonnetje ons toe, so « lets go for coffee », de strijdkreet van de Grieken. We zakken af naar het gezellige nabijgelegen café waar men speciaal voor ons het terras opent zodat we kunnen genieten van het prachtige uitzicht over de vallei tijdens het slurpen van onze koffie en het proeven van de cakejes. De wind waait voorlopig uit het westen maar de thermieken zouden zich volgens de doorgewinterde locals al snel moeten manifesteren op Korylovos zuid. We installeren ons dus op de startplaats en wachten vol ongeduld op een windje van voren.
De windmouwen blijven echter in alle richtingen ronddansen met een lichte voorkeur voor rugwind. Na enige tijd en op aandringen van Yannis besluiten we dus om toch richting Kefalari te trekken, een site op zo’n 20 min. van Drama die west gericht is en waar Jo vorige week een knappe thermiekdemonstratie opvoerde op een late namiddag.
Daar aangekomen staat de Griekse vlag echter eveneens vrolijk met rugwind te wapperen.
Ook de lokale piloten hebben gekozen voor deze site en samen genieten we dus van het prachtige uitzicht op het kasteel van Filippi en de top van Pangaea (de berg waar de vader van Alexander de Grote zijn goudmijnen liet ontginnen), die net boven de inversielaag uit komt piepen. We bellen naar Yannis die ons bevestigt dat het in Drama ook nog steeds rugwind is. We verbroederen dus met de clubleden van Aeolos, oefenen de griekse begroetingen, letters en onnozele uitdrukkingen en Els laat nog maar enkele griekse mythen de revue passeren. Dit brengt echter allemaal geen zoden aan de dijk en als de zon langzaam aan haar neerwaartse koers begint moeten we het onvermijdelijke onder ogen zien : vandaag werd er nergens gevlogen, de anticycloon was zo sterk dat de lucht overal naar beneden werd gedrukt en er dus vanop elke berg rugwind stond.
So be it, we laten dit niet aan ons hart komen en Jo en Els nemen iedereen op sleeptouw naar een gekend gezellig visrestaurantje. Daar bestellen we een heleboel gerechtjes die door iedereen gedeeld worden, een plaatselijke traditie waar we met veel plezier aan deelnemen. Zo verschijnen er groentjes in alle geuren en kleuren, champignons met look, pasta met zeevruchten, gepaneerde visjes, enz. Alles is even lekker en als we later de rekening krijgen besluiten we unaniem dat uit eten deze week zeker een must is.
Hierna verkennen we ’Drama by night’ en ontdekken hoe de stad aan z’n naam kwam. Doorheen het centrum slingeren zich kronkelende beekjes, klaterende rivieren, pittoreske vijvertjes, met pontons overspannen watervalletjes en ander vloeiend moois. Het ’dramatische’ van de stad ligt hem dus in zijn ’hydrama’ of waterlopen en niet in één of ander gruwelijk, tragisch of bloedstollend historisch feit, gelukkig maar. Hierna gaan we op hotel zodat iedereen zacht en warm kan slapen en proper aan een volgende dag kan beginnen.




Dinsdagmorgen is iedereen fris gedouched en de geur van shampoo hangt nog in de lucht als we bij de bakker binnenvallen en verschillende zakken vullen met allerlei onbekend uitziende lekkernijen. Bij een cappuccino freddo of andere zwarte drankjes toveren deze zich om tot croissants die Nutella in alle richtingen spuiten als men er z’n tanden in zet en gigantische donuts met suikerbeslag en vanillepudding. De grootste verrassingen zitten hem echter in het zoute ontbijtgenot met bladerdeegkoekjes vol spinazie, fêtakaas of vol au vent of mini hotdogs en croque-monsieurkoeken. We passen onze ontbijtgewoonten dus aan aan de plaatselijke culinaire specialiteiten en doen ons zonder aan de weegschaal te denken te goed aan al dat lekkers. We hebben als excuustruus een bakker in de groep, dus een perfekte reden om alle bakkerijen uit de streek aan onze smaakpapillentest te onderwerpen. We springen echter ook binnen bij de slager en de biologische groentenboer voor allerlei lekkers voor de geplande barbecue van vanavond.
Vandaag ligt er nog steeds een hogedrukgebied boven zuid Europa waardoor de thermieken (en wij dus ook) moeite hebben om tot grote hoogte door te breken. We wagen eerst onze kans op Korylovos waar we enkele pogingen doen om te stijgen maar meer dan een verbeterde ploef zit er hier niet in. Als we landen staat Yannis al klaar om de bestelling voor de traditionnele koffie op te nemen, die even later door één van de clubleden met scooter geleverd wordt ; rietjes, suiker en koekjes inbegrepen. Hier komen we dus niet zo maar onderuit. Santé bonheur !
Jo besluit naar Petrousa te trekken in de hoop daar boven de inversielaag te zitten en dat is inderdaad het geval. Anestis, mede-stichter van de vliegclub van Aiolos en ex-delegatieleider van de Griekse parapentefederatie, sluit zich bij ons aan. Deze site ligt op een bolle heuvel met zo’n 800 m hoogteverschil en hier werden, wegens het grote potentieel, tussen 2003 en 2010 elk jaar internationale parapentewedstrijden (pre-WK en zelfs WK) gehouden. We maken hier twee vluchten maar de stijgwinden zijn schaars en het is verbeten volhouden om boven te blijven. Nono grijpt de gelegenheid met beide handen aan om met zijn nieuwe swiffer (een swift van Ozone) zijn ruitenwissertechniek te perfektionneren terwijl de anderen op aanraden van Jo dan weer oefenen met de GPS of de plaatsing in de thermieken leren rentabiliseren. Het uitzicht op Pangaea die in de verte net met z’n spits boven de inversielaag uitsteekt is de kers op de taart voor deze namiddag.
Na het vliegen toont Anestis ons waar we kunnen kamperen in Petrousa en we nodigen hem uit samen met ons te komen barbecuen. Hij neemt het initiatief eveneens Yannis uit te nodigen en al snel is iedereen in de weer om tafels en stoelen uit te halen, het vuur aan te steken, de groenten de snijden en de champignons te prepareren met lookboter.
Yannis probeert ons nog maar eens te overtuigen van het feit dat alle belangrijke uitvindingen en theoriëen van griekse oorsprong zijn, dat Makedonië puur grieks is en dat men om griek te zijn eender welke kleur mag hebben, zolang men maar bereid is over alles te discussiëren. ’Freedom of speech’ is duidelijk zijn stokpaardje en dat zullen we nog maar eens geweten hebben.
Natuurlijk worden ook de flessen tsipouro van Thessaloniki bovengehaald, waar vooral Anestis en Theo zich te goed aan doen. De anderen laten zich ook niet kennen en het wordt een lekkere en vrolijke boel met spijs en drank à volonté. Vanavond is het feest, waarbij de griekse en andere muziek vrolijk klinkt, de wijn rijkelijk vloeit en het vlees met smaak verorberd wordt. Onze griekse gasten proberen ons de kunst van de sirtaki te onderwijzen waarbij de beentjes lustig alle kanten opgezwierd worden en er samen rond het kampvuur gedanst, gelachen en gegierd wordt. Voor sommigen is de maat rond 20 uur al vol maar de meesten gaan nog door tot in de vroege uurtjes, waarbij Theo een opmerkelijke schijndoodvertoning laat volgen door een verrassende verrijzenis. De nieuwe Lazarus is herrezen, haleluja.


Op woensdagmorgen hebben sommigen wat last van de haarwortels maar na een licht ontbijt keren we terug naar Petrousa voor een eerste ochtendploef waarna we een tweede keer naar boven gaan. De wind staat goed en we slagen er in een leuke vlucht te maken in de namiddag waar we de thermieken delen met Griekse en Bulgaarse piloten.
Hierna neemt Jo ons mee naar een nieuwe site aan het skigebied van Falakro met een fantastisch uitzicht over de bergen rondom. Het gouden licht van de langzaam zakkende zon op de gele, oranje en rode herfstkleuren zet de omliggende bergtoppen in vuur en vlam. De startplaats ligt op een vooruitstekend rotsmassief dat lijkt op de boeg van een schip waarvan iedereen zich op één van de stijle kanten klaarmaakt om te vertrekken. Jo opent de vlucht en iedereen draait netjes op een rij de vallei in over het deinende landschap. Voor wie zich op het puntje van de rots bevindt is het een esthetische ervaring deze vlucht te zien passeren maar dat is natuurlijk niets in vergelijking met het zicht dat men heeft tijdens het vliegen. De verschillende ruggen van het massief volgen elkaar op als de zwarte penseelstreken op een chinese waterverftekening en verdwijnen één voor één in de verte in een steeds verder gevorderde mate van flou en wazigheid. Alleen al voor vluchten als deze is het de moeite om het parapenten onder de knie te krijgen.
Om de dag in volle glorie af te sluiten doen we ons weer eens te goed aan een overdreven lekker maal in Drama en rijden dan door in de richting van Amfipolis waar we ons basiskamp installeren op het strand want Jo heeft op de weersvoorspellingen gezien dat de wind morgen goed zou moeten staan voor een vlucht van Pangaea.

Donderdagmorgen heeft de bakkerin duidelijk niet gerekend op een inval van 9 hongerige parapentisten en het is duidelijk met tegenzin dat ze ons haar hele voorraad croissants en ander lekkers verkoopt. Na een stevig ontbijt op ons privéstrandje rijden we naar Panagia en vangen we het slingerende pad aan dat ons langzaam stijgend naar de startplaats van Pangaea brengt, de berg die we al de hele week in de verte boven de inversielaag zagen uitsteken.
Waar het zonlicht door de boomkruinen gefilterd wordt, zijn de kleuren in het beukenbos natuurlijk adembenemend en de reeds afgevallen blaadjes toveren de weg om tot een ruisend oranje bospaadje.
Deze « gouden » berg, eens bron van rijkdom voor de Macedonische dynastie, heeft een gekende parapentesite met zo’n 1500 m hoogteverschil die bij goeie condities toelaat zo’n 40 km verder op het strand te landen. Hiervoor moet er echter wel een voorliggende bergrug overschreden worden, dus of we dit vandaag zullen halen valt nog af te wachten. Jo maakte hier vorige keer een zeer lange vlucht met goeie thermische condities dus we hopen dat dit vandaag weer het geval zal zijn.
Als we aankomen op de start heeft iedereen er zin in en we vertrekken allemaal na elkaar met als objectief : het strand. Er zijn wel wat thermieken op de verschillende bulten voor de startplaats en verschillende groepjes vormen zich al snel in op- en neerwaartse spiralen boven de rotsformaties waarop de warme luchtbellen ontsnappen.
De timing is van enorm belang want de stijgzones zijn vrij cyclisch en dus is het dikwijls nodig om zo lang mogelijk te wachten op een plaats waar het net niet naar beneden gaat om op het juiste moment in de lift te kunnen springen. Het is dus heel fijntjes piloteren om elk zuchtje ten volle te exploiteren en vooral hardnekkig volhouden en geen enkele kans onbenut laten.
Het strand lijkt er vandaag niet in te zitten maar Jo neemt de meest gemotiveerden op sleeptouw om zo ver mogelijk te geraken. Zo worden er toch verschillende mooie prestaties geleverd en zo’n anderhalf uur later ligt de groep verspreid over een vijftiental kilometers rondom de officiële landingsplaats. Els heeft haar handen vol om de verschillende duo’s en enkelingen via de radio te lokaliseren en via het schoolbussysteem op te laden en terug te brengen.
Gezien het uur hebben we nog net tijd voor een laatste avondvluchtje dus snellen we in allerhaasten naar Kefalari waar we dit keer wel een windje van voren vinden. Met de ondergaande zon tegenover ons en een geweldig zicht op de vallei maken we een leuk glijvluchtje tot Filippi om deze vliegdag af te sluiten.
Hierna gaan we uit eten met Yannis in één van diens favoriete restaurants waar we weer een floppee nieuwe gerechten om duimen en vingers aan af te likken over de tong krijgen. De kip met citroen krijgt zeker een 10 op 10, net als de broccoli en de overheerlijke paprika’s maar ook de desserten zijn om bij in zwijm te vallen. Dat doen we dus even later nadat we de tenten hebben opgezet in Korylovos.









Vrijdag begint met … koffie natuurlijk, aan het stadhuis met Yannis en Yannis2 die met ons wil meegaan naar Pangaea. Het is immers een site waar de mannen van Aiolos niet dikwijls vliegen omdat het voor hen veel verder is dan Korylovos en ze naar eigen zeggen een neiging tot luiheid cultiveren. Na overleg met de hele groep is iedereen gemotiveerd om de vlucht van gisteren nog eens over te doen of zelfs te verbeteren. We zorgen er dus voor om net na de middag op de startplaats te staan zodat we kunnen wachten op de juiste cyclus om er in te vliegen.
De inversielaag blijkt vandaag echter iets dikker uit te vallen dan gisteren wat het er niet makkelijker op maakt. Jo vertrekt als eerste en probeert zo snel mogelijk hoogte te winnen waarbij hij iedereen de beste plekjes toont om te kunnen vertrekken op cross. De anderen volgen druppelsgewijs en het scenario van gisteren wordt nog eens overgedaan waarbij het werken met de GPS meer naar voren wordt geschoven. De bedoeling is zoveel mogelijk informatie aan de anderen door te geven zodat iedereen kan profiteren van een constante stroom van gegevens over stijgzones, plafondhoogtes en transitietijden die telkens op to date worden gebracht. Zo worden er weer vluchten van 1,5 uur op de teller gezet en mooie afstanden overbrugd waarbij nog maar eens bewezen wordt dat niet het scherm maar de piloot van het grootste belang is als Wouter met z’n Anakis op dezelfde plek land als de griekse piloot met z’n Icepeak. En dan kan Els weer aan de recuperatie beginnen.
Hier zorgt Theo nog maar eens voor spanning en sensatie want Wouter heeft hem zien landen halverwege een bergrug waar hij via radio bevestigde veilig en wel op de grond te staan en te voet af te dalen. Hierna werd al het radiocontact verbroken en als we hem opbellen via de GSM blijkt deze vrolijk te liggen blaffen in de minibus. Nadat iedereen dus op de verschillende landingsplaatsen is opgepikt en we langs de kant van de weg staan te overleggen tot welke reddingspoging we onze toevlucht zullen nemen, komt Theo, zich van geen kwaad bewust en vrolijk lachend, via de weg aangewandeld. Oef.
Te laat om nog een tweede vlucht te doen vandaag, dus trekken we naar de stad voor … koffie natuurlijk, of mag het ook een pintje zijn ? Daarna verorberen we met smaak ons laatste avondmaal hier in Drama en slapen we voor de tweede keer in hotel Tasco.

Zaterdag trekken we voor de laatste keer richting Petrousa en als we op de startplaats staan met een windje van voren komt er een verrassing aan : Yannis himself. Gisteren hadden Joni en Erik hem geplaagd door te zeggen dat ze hem als voorzitter van de parapenteclub enkel maar aan de koffie en aan tafel zagen en zelden in de lucht. Hier staat hij dus in levende lijve om het bewijs te leveren dat zijn positie van president niet « uit de lucht gegrepen » is.
Even later duiken er nog enkele piloten op. We vertrekken allemaal zonder problemen en op de helling links van de start zitten er duidelijk themieken verdoken te wachten. Allen daarheen dus en dan volgt een lange vlucht met veel ruitenwissersgewijs heen en weren, krabben en volhouden en telkens weer nieuwe stijgwinden die ons terug naar boven brengen. Het is leuk spelen en voor de meesten gaat de lift regelmatig in Jojo-zin naar boven en beneden, het lijkt wel tetris met parapente. Iedereen probeert de plekjes te vinden waar de thermieken ontstaan maar gelukkig is de helling meer dan groot genoeg voor de hele groep en we maken hier zonder twijfel één van de betere vluchten van de week.
Als de meesten daarna met een stralend gezicht op de landing staan besluiten we op aanraden van Jo om er op de valreep nog een exploot aan toe te voegen : Falakro 2000 ! We springen in de minibus en sprinten via een onverhard binnenwegeltje naar het skigebied. Hier wacht ons een wandeling van 500 m hoogteverschil om te komen aan de startplaats helemaal boven op de top. In de winter is deze bereikbaar met de skilift maar die is in deze tijd van het jaar natuurlijk nog niet in werking. Te voet naar boven dus via een vrij steile grashelling.
Voor sommigen is het een lachertje en wordt er een sprintje ingezet terwijl het voor anderen dan weer een uur hijgen, puffen en zweten geblazen is met de zware zak op de rug. Investeren in licht materiaal is een goed voornemen dat dikwijls op zulke momenten overwogen wordt. De spingende berggeiten Manu en Jo zijn gelukkig solidair met hun minder in vorm zijnde groepsgenoten en dalen terug af om hun materiaal over te nemen en het afzien dus iets ’draaglijker’ te maken.
Zo komt iedereen levend en wel boven en de vliegcondities zijn gelukkig ideaal. Dit is een uitzonderlijk mooie site met een schitterend zicht over het langwerpige stuwmeer aan de rechterkant, een steile afgrond met een kleurrijke kloof en een riviertje achter ons, het skistation met de in de inversielaag liggende bergruggen recht voor en de magnifieke vliegroute links.
Aangezien niemand zin heeft om te voet terug naar beneden te gaan wordt er geen tijd verspild en is iedereen al snel klaar en in de lucht voor een vlucht van 1800 m hoogteverschil. Het is een magnifiek schouwspel om alle schermen op een rij door de vallei te zien vliegen. Het lijkt wel een tekenfilm, met de scherpe contrasten van de door de avondzon gekleurde parapentes tegen de verschillende grijstinten van de in de verte verdwijnende bergen. Het wordt één kilometerslange glijvlucht met zicht op één van de allermooiste landschappen van heel Macedonië. We hebben er voor afgezien maar dat was het meer dan waard.
Sommigen landen op de officiële landingsplaats in het midden van de vallei waar Els hen zo snel mogelijk komt oppikken. Wim doet er als revanche voor de wandeling nog enkele kilometertjes bij tot aan het dorp van Petrousa en enkelen slagen er zelfs in de kloof helemaal uit te vliegen en aan te komen op de landing van Petrousa in de voorliggende vlakte. Wat een afsluiter van deze vliegweek, deze laatste is er weer eentje voor in de annalen !
Terug in Drama bedanken we Yannis voor z’n goede zorgen met enkele flessen van z’n favoriete franse wijn en pakken we onze biezen terug richting Thessaloniki. Zo is de cirkel rond en eindigen we waar we begonnen zijn, op het strand van Epanomi. Hier laten we ons een laatste keer de typisch griekse gerechten smaken en maken we een laatste kampvuur om de laatste flessen tsipouro te ledigen alvorens de laatste keer de tenten op te zetten op het strand.
Aan alles komt een eind maar gelukkig zijn er hopen geweldige herinneringen aan 13 schitterende vluchten (waaronder verschillende fantastisch mooie), heel veel warme ontmoetingen, onvergetelijke lachbuien, liters koude en warme koffie in alle kleuren, maten en gewichten, overlopende schotels vol culinaire hoogstandjes om duimen en vingers bij af te likken van ’s morgens tot ’s avonds, een hoogst memorabele barbecue en nog zoveel meer spetterende momenten met onze franse, belgische en griekse vrienden.
Hopelijk volstaat dit om ons door de winter heen te helpen tot er weer tijd is voor nieuwe avonturen in 2016.
Tot binnenkort in de lucht.

De video’s

Eentje van Joni

Drama in Griekenland from Joni Rossi on Vimeo.