Albanië en Macedonië 2012

zaterdag 19 januari 2013

Na 2 weken voorbereiding met s’n vieren (Jo, Els, Ebe en de campingcar alias Sloeffie) spreken we af zaterdag 20/10 in Tirana, de hoofdstad van Albanië met Joni, Erik, Jana en Toby. We halen de kleine Sloeffie op waar we de rest van de week de bergen mee zullen intrekken en daarna pikken we op de luchthaven Simon, Nono en Theo op. We laden iedereen op en rijden met de hele ploeg richting Vlora, een klein stadje aan de Adriatische kust met een magische parapentesite.


We passeren eerst langs het landingsterrein op het strand net voor het donker wordt en daarna gaan we ons te buiten aan een geweldig smakende gegrilde BIG FISH in het beste restaurant van de stad. Iedereen verzadigd trekken we naar de startplaats waar we ons installeren met de Sloeffies en de tenten. Niet gemakkelijk om die op te zetten in het donker maar iedereen vindt een plaatsje en kruipt onder de wol.

Zondagmorgen nemen we ontbijt met zicht op zee en begeven we ons naar de startplaats vlakbij voor de eerste vlucht van de week. Op het vertrekterrein vinden we een klein windje van voren en vooral een legertje zeer hardnekkige distels die het niet kunnen laten iedere lijn of stukje stof in z’n greep te houden. Er moet dus eerst een grondige schoonmaakbeurt gebeuren : uittrekken met wortel en al is het enige efficiënte middel om er korte metten mee te maken, hoewel de voetbaltechniek van Erik die ze alle richtingen uitstampt ook z’n vruchten afwerpt. Maar wat een zaligheid eens we in de lucht zijn. Geweldig zachte condities voor deze eerste vlucht met een rustige ontdekking van deze schitterende site. Een adembenemend landschap strekt zich uit in alle richtingen. Besneeuwde bergtoppen op de achtergrond, onder ons, zachtglooiende grashellingen die een beetje aan de Cantal doen denken en de ruïnes van het kasteel van Kanine. Voor ons zien we de kleurrijke gebouwen van de stad Vlora en de golven van de Adriatische zee die zachtjes op het strand rollen. We landen op het strand en het is zo warm dat iedereen z’n zwembroek te voorschijn tovert (die Jo met voorbedachte rade had voorgeschreven als onmisbaar onderdeel van de parapenteuitrusting) en een verfrissende duik neemt in het azuurblauwe water. En dat eind oktober : niemand zal ons geloven ! We rijden terug naar boven voor een picknick op de startplaats, gevolgd door een 2de en een 3de vlucht op het einde van de namiddag. Het weer blijft warm met zeer kalme condities en rustige glijvluchtjes boven de bergen, de stad en de zee. Met een hoogteverschil van 700m is zelfs een laatste ploefke een mooie vlucht met de rode gloed van de zonsondergang op de golven. We sluiten de dag af met nog een lekkere Big Fish en lekkere gegrilde groenten bij Xhokla waar ze ons graag zien komen. Nog een laatste digestief bij de Sloeffie en iedereen duikt terug z’n tent in.

Maandagmorgen hangt er een beetje mist maar die trekt snel op en we maken nog 2 geweldige vluchtjes in Vlora. Op het strand worden we verwelkomd door een bende joelende kinderen die elke landing van zeer nabij volgen. Maar stilletjesaan begint de wind te draaien en moeten we afscheid nemen van deze geweldige plek. We breken de tenten op en op het einde van de namiddag vertrekken we richting Macedonië. De albanese wegen zijn niet altijd in geweldige staat en soms verdwijnt het wegdek plots en volgen er enkele kilometers aardenweg. De aanwezigheid van tientallen “gomisteries” (bandencentrales) langs de weg geeft de staat van het wegendek weer. Zo passeren we de grens en komen ‘s avonds aan in Ohrid waar we een lekkere forel recht uit het meer in ons bord terugvinden. We slapen bij Lucija met zicht op het schitterende meer van Ohrid.

Dinsdagmorgen verorberen we een ontbijt met macedonische lekkernijen op het terras in het zonnetje en trekken naar Krusjevo, een klein bergdorpje met meerdere parapentesites rondom. De wind is redelijk sterk voor de eerste vlucht naar de oostkant met een gigantische startplaats en 700 m hoogteverschil. We zetten ons in de lucht maar het uitzicht is helemaal anders dan in Albanië. Hier vliegen we boven een beboste helling waar de eerste herfstkleuren de kop opsteken, een gigantische, zeer brede vallei met allerlei akkers en weiden en landingsplaatsen zover het oog reikt. In het midden van de vallei ligt zelfs nog een kleiner massief waar we eventueel kunnen vliegen als de wind te sterk wordt. Maar momenteel is dit zeker niet het geval en maken we een tweede en zelfs een derde vlucht langs dezelfde kant. De kleurenpracht is zeer intens in de avondzon en de bergen aan de andere kant lijken wel afkomstig van de rode planeet mars. Vanavond sprokkelen we hout in het bos en steken we een gigantisch vreugdevuur aan in de daartoe voorziene oventjes want er staat barbecue op het menu. Onze koppeltjes zorgen voor de salades, Theo zeult af en aan met boomonderdelen gaande van kleine takjes met verdroogde blaren tot halve boomstammen, Nono en Jo staan in voor het inpakken van aardappels en uien, Els haalt de nodige ingrediënten en kookbenodigdheden voor de dag en Simon is chef kok en zorgt dat het vlees mooi gaar maar niet zwart op ons bord komt. JPEG - Dit echte professionele barbecueteam speelt het zonder moeite klaar met een waar feestmaal op de proppen te komen waar iedereen zich zonder uitzondering te goed aan doet. Stilletjesaan begint de temperatuur te dalen maar de vlammen verwarmen de buitenkanten en de lokale wijnen en andere digestifs de binnenkant. Zo blijven we rond het vuur tot middernacht om te lachen en te zwanzen. Er worden zelfs typische uitdrukkingen aangeleerd in het nederlands en het frans, om de integratie in de tenten nog te vergemakkelijken.

Woensdagmorgen staan we niet te vroeg op en beginnen we de dag met een stevig ontbijt met spiegeleieren voor iedereen. Daarna vliegen we er in want de condities en de site zijn perfekt om enkele oefeningen uit te testen tijdens de vlucht. Iedereen kiest wat hij wil : zowel 360’s, als asymetrische sluitingen en frontals staan op het programma vandaag. Voor ieder wat wils, dus niet meer getreuzeld, de lucht in met de hele handel. Zo wordt het luchtruim rond Krusjevo opgefleurd met allerlei figuren die netjes door iedereen tot een goed einde gebracht worden. Deze namiddag een intermezzo : het wassen van de hond op het gazonnetje van onze geïmprovisioneerde campingsite. Theo steekt een handje toe voor de dogwash en Ebe komt helemaal wollig en naar snoepjes ruikend, tevoorschijn. We komen enkele sympathieke lokale piloten tegen op de startplaats en vliegen samen deze namiddag. Op de landing is het altijd feest voor hondenvriend Theo als de loebas Scoobidoo ons telkens vol enthousiasme verwelkomd. Vanavond nog een laastste vluchtje aan de westkant deze keer. De ondergaande zon laat de verschillende bergketens aan de horizon in een zachte goudkleurige waas verdwijnen, waardoor het landschap een mystieke sfeer krijgt. Magnifiek. Geen barbecue vandaag maar pizza in het dorpje Krusjevo. In de kleine pizzeria proeven we eveneens de lokale specialiteiten en brengen we de avond door in een ambiance van 80ies muziek. Op de decollage is het weer tentenopzettijd, het gaat hoe langer hoe sneller.

Donderdagmorgen is het vertrek voorzien maar een klein windje van voren laat nog een laatste vluchtje naar de westkant toe. Geen gemakkelijk vertrek als de wind langzaam begint te draaien maar iedereen slaagt er toch in om in de lucht te geraken en zo verlaten we deze vallei, ons hoofd vol met prachtige beelden, in de richting van Ohrid. De weg is mooi en afwisselend en slingert zich tussen de bergkammen door. We passeren het meer van Prespa en stijgen zo naar de startplaats op de bergpas, in het midden van het natuurpark Galicica. Een nieuw en schitterend panorama opent zich voor ons : de hellingen van de Albanese bergen in de verte aan de andere kant van het enorme meer dat zich onder ons uitstrekt. Met z’n 30 km lang en 300 m diep is het bijna een kleine zee, maar eigenlijk is het één van de oudste meren ter wereld dat vele schatten verbergt. Rondom het meer worden kleine dorpjes met verlaten kloosters afgewisseld door rietvelden, vissersboten en witte keienstranden. Daarenboven zijn de condities ideal : een beetje wind, enkele thermieken en warme temperaturen. We blijven in de lucht zonder moeite en Jo en Toby maken een toplanding terwijl de andere overal op ontdekking gaan. We gaan nog een keer naar boven voor een laatste vlucht, een rustig ploefke met 750 m hoogteverschil tegenover de ondergaande zon. Vanavond eten we bij Gabriella en Iraq, een sympathiek jong koppel dat Jo en Els vorige week leerden kennen. Hij is visser en zij heeft een klein terrasje waar ze de verse vis klaarmaakt die haar man meebrengt. in de zomer. Het restaurant is nu gesloten maar we hebben het privilège om toch van deze lekkere visgerechten te kunnen proeven vanavond. Het lijkt alsof we uitgenodigd zijn bij hun thuis en zo brengen we de avond door aan de rand van het meer tussen de smakelijke salades en de oververse vis. Na het zelfgemaakte dessert keren we terug over het water via de ponton naar ons appartementje voor de nacht bij Jovani.

Vrijdagmorgen blijven we in Ohrid, patrimonium van de Unesco, om het oude stadscentrum te bezoeken en z’n bewogen geschiedenis te ontdekken. We nemen ons traditionele ontbijt en stijgen, langs de stokoude plataan in het midden van de stad, naar het grieks-romeinse theater en het kasteel van Samuel. De eerste resten van dit kasteel zouden dateren uit de periode van Philippus II van Macedonië, vader van de ons allerbekende Alexander de Grote. We bezoeken de bekende kerk van St-Kliment die volledig gerestaureerd werd en dalen dan langs de andere kant af naar St-Jovan van Kaneo, de meest gefotografeerde kerk van Europa. Een goed begin van de dag, gevolgd door een vluchtje boven het meer. Maar de kers op de taart moet nog komen. Deze namiddag maken we onze laatste vlucht hier in Macedonië, daar moeten we van profiteren. De condities zijn ideal en iedereen blijft zonder moeite in de lucht. Jo, Joni, Nono en Simon stijgen zo hoog boven de startplaats dat ze zich kunnen vastklampen aan de bergkam erboven. Ze stijgen tot aan het plafond en vertrekken richting Ohrid, 25 km verder. Ze slagen er allemaal in te landen niet ver van een klein cafeetje waar ze rustig in de zon met een biertje op de ophaaldienst kunnen wachten. Een perfekte organisatie heet dat, het merkteken van Master Jo. Theo hangt intussen nog steeds boven de startplaats en wordt door de ondergaande zon naar beneden geroepen. Het vertek kondigt zich aan een na een laatste pizza vertrekken we naar Elbassan in Albanië. Daar trekken we de bergen in, onze neus volgend die ons de weg wijst naar een wellness center. We brengen onze laatste avond samen door op het terras van onze chalets, aan de oever van een klein beekje dat sterk naar eieren ruikt. Dit is het water dat gebruikt wordt voor de spa. Maar voor de aperitief is het de ouzo die naar vakantie ruikt die de overhand krijgt.

Zaterdagmorgen begint met een mager ontbijt en een zeer warm zwavelbadje voor de moedigsten. We nemen de weg naar Tirana terwijl het pijpestelen regent. Op de luchthaven wisselen we een Theo met zeil voor een Katell zonder zeil, tot grote vreugde van Nono. We pikken eveneens Wim, Xavier en Gilles op en na een warme maaltijd in de hoofdstad zeggen we vaarwel aan Joni, Erik, Jana en Toby. Het blijft regenen en we vertrekken richting Berat, een andere stad die eveneens patrimonium van de Unesco is. Om ons te troosten wat het weer betreft eten en slapen we in het magnifieke hotel Mangalémi met traditioneel gesculpteerde houten plafonds, luxueuze badkamers en gezellige slaapkamers.


Zondag de 28ste is er veel wind en het is duidelijk dat er vandaag niet gevlogen wordt. Vandaag is er tijd om deze interessante stad van onder tot boven te bezoeken. We beginnen bij het ethnografische museum, geïnstalleerd in een prachtig bewaarde oude woning uit de 19de eeuw, gebouwd in de typische bouwstijl met een groot terras waar men buiten woonde tijdens de hete zomermaanden. Binnen vinden we bruidskleren geborduurd met gouddraad, veelkleurige stoffen ter plekke geweven en gesculpteerde houten kasten geven een goed idee van hoe de mensen hier leefden tot zo’n halve eeuw geleden.

Na een lekkere maaltijd met lokale specialiteiten bezoeken we het kasteel van Berat dat de stad en de hele vallei beheerst. Gelegen op een helling boven de stad beschermt de buitenste omwalling een klein dorp dat nog steeds bewoond is, met z’n kerken, winkels en huizen. Het versterkte kasteel zelf is grotendeels in ruïne gevallen maar we zien nog heel duidelijk de waterciterne, de 2 moskeeën, de orthodoxe kerk enz. Vanop de muur van het kasteel hebben we een mooi beeld over de stad en de rivier beneden, tot de regen ons inhaalt en we snel maar voorzichtig over de gladde stenen naar beneden sprinten. Op het einde van de namiddag komt eindelijk tot ieders opluchting het zeil van Katell aan, dat een kleine omweg via Munchen achter de rug heeft. We slapen in een klein appartementje boven Berat.

Maandagmorgen is het weer nog steeds niet fantastisch maar er is hoop want er is verbetering op komst aan de kust. We vertrekken dus richting Vlora via de kleine Albanese weggetjes die we al goed beginnen te kennen. Simon en Katell hebben hun salade van de avond ervoor niet zo goed verteerd en hun magen zijn in niet al te goeie staat. We komen aan in Vlora halverwege de namiddag en het weer ziet er perfekt uit voor een eerste avondvluchtje. We pikken Han, de broer van Jo, op, die ons vanuit Italië vervoegt, werpen een blik op het landingsstrand en haasten ons naar boven naar de startplaats voor de eerste vlucht van de week. En niet zomaar een vluchtje, Nono geraakt zelfs tot aan het plafond en de anderen maken een leuk vluchtje met een schitterende zonsondergang boven de Adriatische zee. De beroemde parapente en paramotorpiloot Alket Islami heeft ons zien vliegen en komt ons in hoogsteigen persoon welkom heten in Albanië op het strand van Vlora. Na een geïmproviseerde aperitief op datzelfde strand eindigen we deze onverwacht mooie dag met een koninklijke maaltijd met oesters en allerlei visschotels in ons favoriete restaurant Xhokla waar we intussen kind aan huis zijn.

Dinsdag maken we nog 3 geweldige vluchten in Vlora en het gaat overall zonder enige inspanning naar boven. Het zijn vandaag werkelijk de beste vliegcondities die we al gehad hebben in Vlora tijdens deze 2 weken vakantie. Iedereen stijgt zonder problemen tot boven de startplaats en zelfs Han met de XS Orbea van Elsje maakt een lange vlucht in de omgeving. Verschillenden halen het plafond en we maken zonder moeite onze verloren vliegdag van zondag ruimschoots goed. De condities zijn dan ook zeer zacht en gemakkelijk en iedereen heeft dan ook een grote smile op z’n lippen bij het landen. Na deze 3 fantastische vluchten vertrekken we richting Macedonië. We passeren zonder problemen de grens waar ze ons intussen al we beginnen te kennen. In Ohrid gaan we voor pizza en slapen we bij Jovani.





Woensdag vertrekken we naar Krusjevo waar we 3 vluchten maken aan de oostkant. De condities zijn zacht en kalm dus de ideale omstandigheden om enkele oefeningen te doen. Het wordt weer een wervelende show met spanning en sensatie voor de liefhebbers en iets rustigere oefeningen voor wie het wat kalmer aan wil doen. De landing gebeurt nog steeds beneden in de vallei die groot genoeg is om er een hele resem boeings neer te zetten. Niet alleen enorm maar ook gemakkelijk met plaats genoeg om rustig allemaal samen te plooien. Van boven uit zien we de kuddes schapen in alle richtingen dwalen, begeleid door Scoobidoo, onze harige vriend die ons bij elke landing trouw staat op te wachten (waarschijnlijk zullen die koekjes er ook wel wat mee te maken hebben gehad). Beneden in de vallei groeien veel paprika’s maar vooral tabaksplanten waarvan we de blaren overal in slingers zien te drogen hangen. Deze streek is gekend voor 2 producten : bier en tabac : niet geschikt voor asceten, maar daar hebben wij geen last van. ‘s Avonds doen we net als vorige week een barbecue en daarenboven was het gisteren de verjaardag van Katell die we wegens tijdsgebrek niet hebben kunnen vieren. Er staat dus een serieuze inhaalbeweging op het programma : een strak plan zoals Han dat noemt. De vlammen dansen vrolijk in het rond, het vlees en andere heerlijkheden worden onder toezicht van Simon op professionele wijze gebakken en de “Tagazou” (een lokale wijn T’za ga ju genoemd) stroomt zonder problemen de glazen en de kelen in, gevolgd door de digestieve italiaanse specialiteiten van Han. De filosofische discussies worden hoe langer hoe diepgaander naargelang de nacht valt en de flessen zich ledigen. In elk geval geven “ze” morgen slecht weer, we zullen wel zien.

Donderdag : “Ze” hadden gelijk, het heeft een groot deel van de nacht geregend en het ziet er niet naar uit dat er onmiddellijk verbetering in zit. Een hete koffie in de Sloeffie, de tenten worden opgeplooid en we trekken richting Ohrid waar het weer ietsje minder regenachtig zou moeten zijn. Langzaamaan begint de stortbui zich om te vormen tot een zachte regenval. Ineens roept Jo op via de radio vanuit de Sloeffie : « We rijden trager omdat we een vreemd geluid horen, kijk even of de banden in orde zijn.” “Alles in orde zo te zien …. Stop onmiddellijk, het wiel gaat ervandoor !!” Te laat, de Sloeffie staat al stil, op 3 wielen weliswaar. Het vierde heeft zijn bouten verloren en ligt nu op het asvalt. Daarna gaat alles heel snel : er worden fluo vestjes en driehoeken uitgedeeld, Gilles vindt de verloren bouten terug, het verkeer wordt geregeld terwijl het wiel terug vastgezet wordt en daar gaan we weer richting Ohrid voor een avondwandeling in de stad. Het regent niet meer en we nemen een aperitiefje in het oude Grieks theater. We klimmen naar de kerk van St-Kliment, dalen af naar Kaneo beach en nemen een picknick op het terras van Lucija met zicht op het meer en de lichtjes van de stad tegenover.

Vrijdag wordt de beste dag van de week om te vligen. ‘S morgens rijden we naar de startplaats in Galicica voor een rustig “ochtendploefke”. We pick-nicken bij de Sloeffie op de landingsplaats en keren terug naar boven voor een 2e vlucht. En daarmee zitten we recht in de roos, met geweldige condities. Zachte thermieken en een licht briesje zorgen ervoor dat iedereen zonder al te veel moeite boven blijft en sommigen worden zelfs vanop de startplaats de hoogte in gekatapulteerd. Net als vorige week stijgt het tot boven de start, boven de eerste bergkam en tot aan het plafond boven de 2de bergkam. Kiriki (alias Xavier) is er klaar voor en bereidt zich voor op z’n eerste cross. Kalinono en Simon hebben intussen gesnapt hoe het eraan toe gaat en bevinden zich ook in de startblokken, naast Jo. Gilles komt er ook nog aan en daar gaan ze voor de « traditionele cross van de week », de 25 km van Galicica naar Ohrid met de hele tijd zicht op het meer en de Albanese bergen aan de andere kant. Daarna natuurlijk afspraak aan het “café van de landing” om zich te verfrissen met een « Slappen Drab » het lokale bier. Els pikt de niet-crossers op en we tenen naar Ohrid om de magen te vullen en daarna gaat het terug naar de landing om de tenten op te zetten en te dromen van deze geweldige dag.

Zaterdag nog een dagje Galicica met rustige vluchten boven het meer en het natuurpark. Spijtig genoeg zien we geen van de beruchte bewoners, waaronder beren, lynxen, wolven en andere lieverdjes, die zich rondom ons zouden moeten bevinden. We stellen ons tevreden met de adembenemend mooie herfstkleuren die de bergflanken in vuur en vlam zetten. Het geel, oranje, rood en bruin van de blaren maken een prachtig boeket waarmee we afscheid nemen van dit uitzonderlijke land dat ons zoveel geweldige momenten heeft laten beleven en waar we zeker graag zouden terugkomen. Maar eerst nog een pizza vooraleer op weg te gaan naar Elbassan terwijl we Kiriki achterlaten die nog een weekje extra wil profiteren van deze streek.

Zondag is het afscheid van iedereen op de luchthaven in Tirana. Het was een fantastische reis met warme ontmoetingen, sublieme landschappen en onvergetelijke vluchten. Alle deelnemers waren dan ook unaniem dat dit zeker voor herhaling vatbaar is volgend jaar.

Een selectie foto’s staat op Picassa : Albanie et Macedoine 2012

En er zijn al meerdere filmpjes van de reis te vinden op youtube :







De films van Toby : part 1
et part 2

De films van Kiriki : part 1 et part 2

Onze beste adressen voor wie naar Macedonië trekt :


- Fisherman’s House, bij Gabriella et Irak. De vissen die Irak uit het meer haalt komen onmiddellijk op je bord terecht. Verser is een vis nog nooit geweest. Mogelijkheid om met Irak een tochtje op het meer te maken om Ohrid vanop de golven te bewonderen.
Koco Racin 35, Kaneo beacht, Ohrid. 00389 71 857 957; visitkaneo@gmail.com
- Risto’s guesthouse, bij Risto et Anita. Comfortabele kamers, uitgebreide plaatselijke specialiteiten op je bord en alle informatie die je ooit had willen weten over Macedonië, z’n geschiedenis en z’n bewoners. Een must in uitstekend engels.
Risto’s Guesthouse. !